«Мен қоңырау шалғандардан артық көріпкел емес едім»: телефон арқылы бал ашқан алты айым
Пижамаммен еденде отырдым. Құлағымда гарнитура. Түнгі екіден асады. Бөгде біреудің махаббат хикаясын қызыға тыңдап отырғандай кейіп танытып, әр минуты үшін ақша алып отырмын. Алты ай бойы жүздеген сағат осылай өтті. Мен көріпкел емеспін. Бірақ сол уақыт ішінде адамдардың жан жарасын тыңдап, олардың өміріне «болжам» жасап отырғаным рас.
Бұл істі бастағанда баспадағы редакторлық қызметімді тастап, роман жазуға бел буғанмын. Күндіз телемаркетинг, кешке шығармашылық. Бірақ шабыт келмеді. Оның үстіне, бала сүюге деген аңсар мазалай бастады.
Бір күні жұмыс іздеу сайттарының бірінен жарнама көзіме түсті:
«Үйден жұмыс істе! Интуицияңмен өзгелерге бағыт көрсет!»
Көріпкел болуға өтініш бердім. Ішімнен: «Сұхбатта марқұм туыстарымен сөйлесуді талап етер ме екен?» деп ойладым. Бірақ сұхбат екі минутқа да жетпеді. Қаржы бөліміндегі ер адам интернетімнің жылдамдығын сұрады да, келісімшарт жіберді. Соңында ғана: «Қандай әдіспен бал ашасыз?» деді. Мен он жылдық таро тәжірибем бар дедім – шын мәнінде карталарды 12 жасымда кітап дүкенінен сатып алған едім.
Алғашқы екі аптада маған ешкім қоңырау шалмады. Айдың суреті қойылған профиль, пікір жоқ. Таңғы тоғызда онлайн отыратын жалғыз «көріпкел» мен болдым. Алғашқы клиент, сірә, адасып түскен болар.
Ол жұмысын жек көретінін, бірақ кетуге батылы жетпейтінін айтты.
– Қазір өз орныңызда толық бақытты емес сияқтысыз… – дедім.
Ол жауап берместен тұтқаны қойды.
Екінші қоңырау кешкісін түсті. Әйел адам бұрынғы сүйіктісіне қайта оралу керек пе деп сұрады. Ол шын мәнінде бал аштыру үшін емес, сөйлесу үшін қоңырау шалған еді. Кішкентай қаланың тұрғыны, құрбылары эксін жек көреді, анасы эксінің анасымен бір шіркеуге барады. Сондықтан жалғыз шешімі – интернеттегі бейтаныс адам.
Минутына 20 пенс. Егер 14 минуттан асырсаң – 25. Онлайн отырып, қоңырауға жауап бермесең – айыппұл. Минималды жалақыға жету мүмкін емес. Бірақ бухгалтериядағы деректерге сенсек, Luna есімді жұлдызды көріпкел жақсы табыс табатын. Ол астралды саяхаттай алады екен.
Қоңыраулар көбейе бастады. Көпшілігі әңгімені «не үшін қоңырау шалып отырғанымды өзім де білмеймін» деп бастайтын. Адамдар керемет күтпейді. Оларға тыңдайтын жан керек. Арзан психотерапия.
«Эксім мені ойлап жүр ме?»
«Күйеуім опасыздық жасап жүр ме?»
Көбі жауабын өзі біледі. Мен тек олардың ойындағы түйінді тарқатуға көмектестім. Сұрақ қойдым, үнсіздікке мүмкіндік бердім, сөз арасынан сезімді ұстап алдым.
Алғашында өзімді алаяқ сезінбедім.
Бірақ бір күні бір әйел марқұм анасынан көңілі қалған-қалмағанын сұрады. Мен оны өзін кешіруге шақырдым. Бір сағат сөйлестік. Кейін ол пікір қалдырды: мен оның анасының мінезін дәл сипаттаппын-мыс. Шындығында мен тек тыңдадым.
Содан кейін бәрі өзгерді.
Бір клиент күніне екі рет хабарласатын болды. Агорафобиясы бар, бұрын ветассистент болған. Оған психиатр керек еді. Мен NHS-ке жүгінуді ұсындым. Ол тыңдағысы келмеді. Оған болашақтағы әдемі оқиғалар туралы есту керек еді.
Екі рет адамдарды Самаритянсқа бағыттауға мәжбүр болдым.
Бірте-бірте бұл жұмыс мені де жұта бастады. Клиенттердің жалғыздығы, үміті, күйзелісі менің ішіме көшті. Мен олардың эмоциясын сөзсіз сезетін халге жеттім. Бұл мистикалық қабілет емес — адам қайғысының жиілігіне бейімделу еді.
Соңғы қоңырау қарапайым көрінді.
Әйел көлігінде отыр. Жүкті бола ала ма деп сұрады. Бес жыл бойы бала көтере алмай жүргенін айтты. IVF-ке ақшасы жоқ. Даусы сабырлы, бірақ әр тынысы ауыр.
Мен де сол кезде бала аңсап жүргенмін.
Оған «көкжиекте сәби көріп тұрмын» дедім. Ол жеңілдеп күлді. Рақмет айтты.
Тұтқаны қойған соң түсіндім: ол қайта қоңырау шалады. Ал мен оның дауысын танитын боламын. Оның өмірі менің айтқан сөздеріме байланып қалуы мүмкін.
Сол сәтте, пижамаммен отырып, құлағымдағы гарнитура ысып тұрған кезде, мен дұрыс істеп отырмағанымды ұқтым.
Ежелгі заманда Дельфы оракуласы мемлекеттерге кеңес берген. Бүгінде TikTok пен Instagram-да жаңа «көріпкелдер» пайда болды.
Мен он жыл бұрын телефон арқылы бал аштым. Кейін маған вебкамераға шығуды ұсынды. Мен бас тарттым – бұл жұмыстың жалғыз артықшылығы киінбеу еді.
Ертеңіне жүйеден шықтым.
Кетер алдында Luna-ға қоңырау шалдым. Ол толық айда ғана астралға шыға алады екен. Бірақ менің пижамамен отырғанымды, өмірлік тоқырауда тұрғанымды «сезді». Ол «көріпкелдік тақырыбы» болашақта мен үшін маңызды болатынын айтты.
Мен сол романды аяқтамадым. Бірақ үш балам бар. Қазір веб-көріпкел мен клиент арасындағы уытты байланысты суреттейтін роман жазып жатырмын.
Соңғы рет алғашқы клиентім қоңырау шалғанда қоштастым. Ол басқа қалаға көшкен, оқуға түскен, жаңа жігіті бар. Ол маған көмектескенімді айтты. Бірақ көріпкел емес екенімді де қосты.
Сол түні мен өзімді алаяқ емес, моральдық тұрғыдан күрделі, бірақ бір сәттік тірек бола алған адамдай сезіндім.
Сәл ғана.
Анна Стотхард
Егер қаласаңыз, стильді сәл өткірлеу, қысқарту, немесе қазақстандық оқырманға бейімдеп өңдеу нұсқасын да жасап бере аламын – айтыңыз.
